امروز به همسرم گفتم من عصبی هستم و مدام سر بچه ها داد میزنم.
به جای اینکه بپرسه چرا عصبی هستی، شروع کرد به نصیحت کردن و اینکه با بچه اینجور رفتار کن، آونجور رفتار نکن.
این بی توجهی اش بیشتر من را عصبی کرد و باعث شد به گریه بیفتم. هرچه صبر کردم دیدم باز هم متوجه اصل حرف نیست.
آخر از جایم بلند شدم، گوشی کوفتیش رو برداشتم گرفتم سمتش، و گفتم نصف اعصاب خردی من به خاطر اینه.
طبق معمول باز هم اون طلبکار بود و گفت مگه اقدس چه کار به تو داره؟ از نون تو کم شده؟ هرچی سکوت میکنم بدتر میکنی!!!
مرد نمیفهمد زن از زندگی فقط دنبال نون نیست.
قابل توجه اونایی که هی میگن چرا به شوهرت اعتراض نمی کنی! فکر میکنن اگر من مدام غر بزنم، شوهرم می ترسه و اون اقدس گور به گور شده رو ول میکنه.